Tattoo verwijderen: 4 apparaten die het niet kunnen

Alle vier de apparaten hieronder worden aangeprezen om tattoos te verwijderen, en technisch gezien zijn ze alle vier lichtbronnen. Geen van hen kan pigment uit de huid halen. Wat ze in plaats daarvan doen, is weefsel verhitten tot het beschadigd raakt — en de reden is in alle gevallen dezelfde: de pulsduur.

Pigmentdeeltjes hebben een thermische relaxatietijd: het tijdvenster waarin de energie in het deeltje blijft in plaats van zich naar het omliggende weefsel te verspreiden. Lever je de energie sneller dan dat venster, dan spat het deeltje uiteen. Lever je haar langzamer, dan wordt het deeltje gewoon een kachel die diep in de lederhuid zit.

1. Diodelasers voor ontharing

Diodesystemen voor epilatie werken op 808, 810 of 805 nm, nieuwere modellen ook op 755 nm en 1060 nm, en halen een fluence van 100 J/cm² en meer. Kunstmatige pigmenten absorberen deze golflengten goed — en juist dat maakt ze gevaarlijk, want absorptie is nog geen verwijdering.

Hun pulsduur wordt gemeten in milliseconden: een miljoen keer langer dan de thermische relaxatietijd van een pigmentdeeltje. Het deeltje raakt oververhit, geeft die warmte af aan de lederhuid eromheen, en het resultaat is een ernstige brandwond.

Dat geldt ook als niemand iets wil verwijderen: ga je met een diodelaser voor ontharing over een getatoeëerde zone, dan verbrand je die. Behandel zones met een tattoo of PMU niet met een diodelaser voor epilatie, en vraag klanten vóór elke ontharingsbehandeling naar tattoos — zelf denken ze er niet aan om die te noemen.

2. IPL-fotoepilators

Een fotoepilator is helemaal geen laser: het is een bron van niet-gecollimeerd breedbandig licht. Op papier ziet de energie er indrukwekkend uit, 50 J/cm² en meer, maar de puls duurt 20–30 milliseconden en is opgedeeld in subpulsen.

Ter vergelijking: een puls van een Q-switched laser duurt 6–10 nanoseconden, en één milliseconde bevat een miljoen nanoseconden. Bij 20 milliseconden breekt het pigment nooit. Het warmt op en houdt die warmte vast, en wordt zo letterlijk een dompelaar die in de huid aanstaat. Het weefsel rond elk deeltje wordt gekookt: een uitgebreide thermische brandwond, een lange genezing en een grote kans op littekens.

En omdat het licht verstrooid is in plaats van gecollimeerd, is zelfs werken in de buurt van een tattoo gevaarlijk: de rand van de lichtbundel is genoeg voor een brandwond, ook als je nooit over de tekening zelf gaat.

3. CO2-lasers

Een CO2-laser straalt op 10.600 nm en zijn doelwit is het water in het weefsel, niet de pigmentdeeltjes. Het maakt hem totaal niet uit of er pigment aanwezig is en welke kleur het heeft.

Gebruik je hem op een tattoo, dan verdampt hij de huid, en als je geluk hebt, verdwijnt het pigment samen met de necrotische laag. Wat je wel zeker krijgt, is een brandwondoppervlak en grove littekens. Ik heb de patiënten gezien die deze behandeling elders hebben ondergaan; ze komen bij me met complicaties, niet met een schone huid.

Klinieken die dit aanbieden, liegen niet als ze adverteren met “tattoo verwijderen met laser” — een CO2-laser is immers een laser. Het woord betekent alleen niet wat de klant denkt dat het betekent.

4. Handheld “picosecondelaserpennen”

De pennen van het type Neatcell die online worden verkocht, zijn diodeapparaten. Ik heb ze getest in plaats van erover te discussiëren.

• Op zwart karton, op het minimale vermogen en 1 Hz: rook en een doorgebrand gat.
• Op een huidmodel met tattoo-inkt: het monster smolt aanzienlijk. Op levende huid betekent dat weefselschade, bloedingen en littekens.
• Een professionele Q-switched laser ter vergelijking — 3 J/cm², spot van 4 mm, 8 Hz: het pigment wordt netjes afgebroken, zonder trauma aan het monster.

Die vergelijking is het hele argument. Met de pen gaat het verwijderen van pigment samen met een brandwond. Met het juiste apparaat gebeurt het zonder.

Wat werkt er wel?

Nanoseconde Q-switched lasers — Nd:YAG, alexandriet — en echte picosecondesystemen. Dat zijn de instrumenten waarvan de puls kort genoeg is om pigment te breken in plaats van het weefsel eromheen te koken.

Een snelle test voor elk aanbod, of je nu apparatuur koopt of een klant een kliniek kiest. Een correcte verwijdering wordt met deze woorden beschreven: Q-switch-technologie, nanosecondepulsen, geen huidtrauma, geen hersteltijd nodig. Gaat het gesprek in plaats daarvan over brandwonden, verbanden en wekenlange nazorg, dan is het apparaat verkeerd — hoe de brochure het ook noemt.