Bielactwo (vitiligo): przyczyny i czy jest groźne?

O bielactwie (vitiligo) po raz pierwszy dowiedziałem się na studiach medycznych.

Nie zagłębialiśmy się w jego etiologię ani inne szczegóły, a podręczniki ograniczały się do zdania „przyczyny nieznane, leczenie o ograniczonej skuteczności”.

Wiele lat później, przeglądając aktualności na Facebooku, trafiłem na post @gasparmelinda.pmu z kamuflażem plam bielactwa. I postanowiłem gruntownie zbadać to schorzenie!

Nawiasem mówiąc, oto to zdjęcie:

Czym jest bielactwo? Co je powoduje?

Bielactwo to zaburzenie pigmentacji skóry, w którym na dłoniach, twarzy lub całym ciele tworzą się jasne plamy. Schorzenie powstaje, ponieważ w zajętych obszarach zmniejsza się liczba melanocytów.

Melanocyty znajdują się w powierzchownej warstwie skóry i odpowiadają za wytwarzanie ciemnego pigmentu — melaniny — i przekazywanie go innym komórkom. Kiedy to się dzieje, skóra się opala!

Logicznie rzecz biorąc, bez melanocytów komórki skóry nie otrzymają melaniny i dochodzi do depigmentacji.

Zaznaczę, że bielactwo nie jest zaraźliwe i ma charakter przewlekły, uwarunkowany przyczynami wewnętrznymi.

Nie da się dokładnie powiedzieć, co wyzwala obumieranie melanocytów, ale istnieje szereg hipotez. Schorzenie może być spowodowane przez…

Problemy autoimmunologiczne

• Z wielu powodów melanina jest niszczona przez własne komórki obronne organizmu.

Czynniki genetyczne

• Bielactwo często występuje u dzieci i wnuków osób, które na nie chorowały.

Zmiany troficzne w skórze

• Na przykład różne urazy skóry: skaleczenia, blizny, oparzenia. Kontakt z chemikaliami i długie przebywanie na słońcu również mogą wywołać proces zapalny. W efekcie melanocyty zaczynają ulegać zniszczeniu.

Stres i silne obciążenie emocjonalne

Czy bielactwo jest groźne? I jak często występuje?

Zaznaczę, że bielactwo nie jest zaraźliwe i ma charakter przewlekły.

Choć schorzenie znane jest od starożytności, bielactwo zaczęto uważać za odrębną chorobę dopiero w XIX wieku; wcześniej mylono je z trądem!

Według statystyk WHO choruje na nie 1% światowej populacji, głównie osoby o ciemnej karnacji.

Pierwsze objawy bielactwa często pojawiają się między 10. a 30. rokiem życia.

Niebezpieczeństwa tego schorzenia nie udowodniono; dla pacjenta wiąże się ono głównie z dyskomfortem psychicznym. Otoczenie reaguje z rezerwą na osobę z wyraźnymi zmianami pigmentacji (a czasem wręcz otwarcie się jej boi).

Na szczęście osoby z bielactwem spotykają się dziś z coraz mniejszą dyskryminacją! Pojawiają się na okładkach magazynów i robią udane kariery w świecie mody :)