Tattoo verwijderen met laser bij mezelf: mijn experiment

In 2017 kwam ik op het idee om iedereen duidelijk te laten zien dat je tattoos veilig en zonder gevolgen voor de huid met een laser kunt verwijderen. Maar er was één probleem: ik had geen tattoos. De oplossing? Heel eenvoudig. Ik moest tattoos laten zetten. Dus deed ik dat. Ik vroeg een goede tatoeëerder uit de buurt naar mijn kliniek te komen en mij twee tattoos te zetten. Waarom twee? Omdat ik wetenschapper ben en een split-test wilde doen. Ik vroeg de tatoeëerder om de tattoos qua grootte en verzadiging zo gelijk mogelijk te maken, met dezelfde inkt, dezelfde naalden en dezelfde machine, op twee plekken op mijn lichaam. Ik liet de tattoos zetten op de deltaspieren van mijn bovenarmen.

De tattoos hadden geen enkele esthetische waarde. Ik liet ze niet zetten voor de schoonheid; het waren gewoon vierkanten, iets wat op het Windows-logo leek. Elk vierkant bestond uit vier delen met een verschillende verzadiging, van het lichtste deel met de minste hoeveelheid pigment tot het meest verzadigde. Ik heb het live gestreamd, en ergens heb ik zelfs nog een video van het tatoeëren, zodat er bewijs is dat de tattoos echt waren. Daarna wachtte ik ongeveer negen maanden voordat ik ze liet verwijderen.

De eerste behandeling om de tattoo te verwijderen

Bij de eerste behandeling was mijn doel een complicatie na te bootsen. Dat deed ik bewust: ik vroeg de arts in mijn kliniek om de behandeling zo agressief mogelijk uit te voeren, met losse flitsen, om een complicatie uit te lokken en te zien hoe die zou verlopen. We zetten de energiedichtheid van de laser dus heel hoog en gaven losse flitsen op verschillende vierkanten. Maar het interessantste was: we kregen geen complicatie.

Wel kregen we een fascinerend en paradoxaal verschijnsel. Letterlijk een paar uur later zag ik dat het pigment op de plekken van de losse flitsen (het was carbon black, gewoon zwart tattoopigment) simpelweg was verdwenen. Op de plekken van de afzonderlijke flitsen zag ik dus schone huid zonder een spoor van pigment. Dat schokte me, want ik kon het niet verklaren. Tot dan toe stond overal in artikelen en wetenschappelijke publicaties beschreven dat pigment pas lang na de laserbehandeling wordt afgevoerd, met hulp van cellen van het immuunsysteem. Dat is een lang proces dat heel veel tijd kost. En hier zagen we iets ongelooflijks: het pigment was GEWOON VERDWENEN. Dit hield me dagenlang wakker, en we besloten te proberen het experiment te herhalen. En ja, we konden hetzelfde effect bij andere tattoos herhalen. De belangrijkste voorwaarde was dat de tattoos vrij oud moesten zijn en niet extreem verzadigd met pigment. We zagen dit keer op keer, en het was verbluffend.

Een paradoxale ontdekking en een patent

Ik kon geen verklaring vinden voor dit feit: waar was het pigment gebleven? Na lang zoeken en graven in de literatuur, wetenschappelijke artikelen en onderzoeken vond ik toch een verklaring voor dit verschijnsel. Die verklaarde precies het gedrag van het pigment carbon black; bij andere pigmenten werkte het niet, maar bij carbon black wel. Het heet de stoom-koolstofreactie. Die werd zo’n 15 jaar geleden in experimenten beschreven, maar hier zagen we het met eigen ogen, en dat was heel verrassend.

Op basis van de resultaten van dit eerste experiment hebben de arts van mijn kliniek en ik daarom een patent aangevraagd, waarin we de methode beschreven om pigment in één behandeling te verwijderen. Het patent vind je via deze link.

Het verdere verwijderen verliep echter minder rooskleurig dan de eerste keer. De pigmentdeeltjes rond de schoongemaakte zones veranderden van structuur en waren daarna moeilijker te verwijderen. Op de aangrenzende zones die bij de eerste behandeling niet waren behandeld, kregen we niet hetzelfde effect. We waren teleurgesteld, maar alleen al het feit dat je met losse flitsen de huid volledig schoon kunt krijgen, is heel inspirerend.

Conclusie en inzichten uit het experiment

Bovendien kwam er nog een interessant feit aan het licht. Gedeeltelijke behandeling, waarbij je in één behandeling 50% of 30% van de tattoo behandelt in plaats van het hele oppervlak tegelijk, verhoogt de veiligheid. In deze modus kun je dus met veel hogere energiedichtheden werken, in de behandelde zones bijna schone huid bereiken en tegelijk het risico op complicaties sterk verlagen, omdat de ontstekingshaarden in de huid van elkaar gescheiden zijn door stukken huid zonder ontsteking. En de tattoo als geheel verdraagt een grotere belasting met laserenergie. Tegelijk is de kans op een complicatie veel kleiner. Daarom hebben we deze twee feiten, deze twee verschijnselen, vastgelegd in een officieel patent op een methode voor tattoo verwijderen.

Jammer genoeg lukte het niet om met deze methode de hele tattoo volledig te verwijderen, maar je kunt bij klanten nog steeds een wow-effect bereiken: je doet een testflits en letterlijk de volgende dag ziet de persoon op die plek schone huid. Het is belangrijk om eerlijk te zijn: bij de hele tattoo werkt deze truc niet. Maar het is ook een hulpmiddel bij verzadigde tattoos en grote tattoo-oppervlakken, wanneer het behandelen van het hele oppervlak in één keer gevaarlijk is vanwege het risico op complicaties. Je kunt de behandeling dan opdelen in 2 of 3 fasen om het risico op complicaties te verlagen. Dat is echt veel veiliger.

P.S.

Trouwens: mijn tattoos heb ik inderdaad laten verwijderen. Ik ben natuurlijk geen erg gedisciplineerde klant voor laserverwijdering: ik behandelde ze met verschillende lasers, zowel nanoseconde- als picosecondelasers, telkens als de gelegenheid zich voordeed, en ik hield me niet aan de intervallen. Toch had ik binnen 3–4 jaar geen tattoos meer op mijn schouders, en ik ben zelfs vergeten waar ze hebben gezeten. Ook in dat opzicht was het experiment dus geslaagd.