Czym są chemiczne removery do usuwania makijażu permanentnego?

W świecie makijażu permanentnego określenie „chemiczne removery” brzmi imponująco, ale co tak naprawdę oznacza?

Chemiczne removery nie są nowinką w branży beauty, a jednak ich stosowanie w PMU wciąż owiane jest tajemnicą.
Wielu linergistów postrzega je jako magiczne rozwiązanie, które naprawi każdy problem ze źle wykonanym PMU czy tatuażem. Czas jednak rozwiać ten mit: w chemicznych removerach nie ma nic magicznego. To agresywne roztwory chemiczne, które mogą zawierać kwasy, zasady lub roztwory soli i mają nasilać uraz wywołany igłą specjalisty.

Chemiczne usuwanie PMU za pomocą takich removerów polega na połączeniu mechanicznego i chemicznego urazu skóry. Uraz mechaniczny wywołuje igła, podobnie jak w technice wykonywania PMU czy tatuażu. Do uszkadzania skóry używa się maszynek do tatuażu lub do PMU, dzięki czemu chemiczny remover może wniknąć w tkankę.

Uraz chemiczny natomiast jest bezpośrednio związany z rodzajem użytego removera — kwasowego, zasadowego czy solankowego — i stopniem jego agresywności. Spektrum działania jest bardzo szerokie: od minimalnego nasilenia, typowego dla removerów solankowych, po bardzo agresywne działanie removerów kwasowych o pH 1–2 czy zasadowych o pH 13–14.

To połączone uszkodzenie skóry prowadzi do częściowego zniszczenia tkanek, a cząstki pigmentu są wydalane razem z tkanką martwiczą. Kluczową rolę odgrywa w tym procesie stan zapalny, ponieważ przyciąga do uszkodzonego obszaru komórki układu odpornościowego, które w trakcie reakcji zapalnej pomagają dalej oczyszczać skórę z cząstek pigmentu.

Im bardziej agresywne działanie na skórę, tym silniejszy stan zapalny, a tatuaż czy PMU są usuwane przez uszkodzenie i martwicę tkanek. Specjaliści często jednak nie zdają sobie sprawy z niebezpieczeństwa stosowania chemicznych removerów bez pełnego zrozumienia ich agresywności. Balansują na cienkiej granicy między usunięciem pigmentu a zachowaniem zdrowej skóry, ryzykując poważne uszkodzenia i blizny.

Nawet w obrębie jednej grupy chemicznych removerów, na przykład kwasowych, występują duże różnice w agresywności, składzie, stężeniu kwasu i poziomie pH. Wielu specjalistów nie zna pH removera, którego używa, co prowadzi do błędów i poważnych powikłań. Z removerami zasadowymi jest jeszcze gorzej — trudniej je kontrolować, a ich pH może sięgać 13–14, co jest porównywalne ze środkiem do udrażniania rur. Removery zasadowe mogą niszczyć tkanki w mechanizmie martwicy rozpływnej, przez co trudno kontrolować głębokość i intensywność ich działania.

Podsumowując: chemiczne removery nie są magicznym rozwiązaniem; to narzędzia, które nasilają uraz skóry w nadziei, że pigment zostanie wydalony razem z tkanką martwiczą, a skóra oczyści się dzięki reakcji zapalnej układu odpornościowego. Apeluję do wszystkich linergistów, by traktowali chemiczne removery z najwyższą ostrożnością. Poznaj mechanizmy ich działania, zrozum ich agresywność, skład, stężenia i poziomy pH i stosuj je w praktyce z rozwagą.

Na ten temat jest jeszcze jeden artykuł: Usuwanie makijażu permanentnego removerem: mity i fakty