Wat zijn chemische removers voor permanente make-up verwijderen?

In de wereld van permanente make-up klinkt de term “chemische removers” indrukwekkend, maar wat betekent hij eigenlijk?

Chemische removers (verwijderingsvloeistoffen) zijn geen nieuwe uitvinding in de beautybranche, maar hun gebruik bij PMU is nog altijd in nevelen gehuld.
Veel PMU-specialisten zien ze als een wondermiddel dat alle problemen met slecht gezette PMU of tattoos kan oplossen. Het is echter tijd om deze mythe te ontkrachten: aan chemische removers is niets magisch. Het zijn agressieve chemische oplossingen die zuren, logen of zoutoplossingen kunnen bevatten en bedoeld zijn om het letsel dat de naald van de specialist veroorzaakt, te versterken.

Bij het chemisch verwijderen van PMU met deze removers wordt mechanisch en chemisch letsel van de huid gecombineerd. Het mechanische letsel ontstaat door de naald, ongeveer zoals bij de techniek waarmee PMU of tattoos worden gezet. Met een tattoomachine of PMU-machine wordt de huid beschadigd, zodat de chemische remover in het weefsel kan doordringen.

Het chemische letsel hangt daarentegen direct af van het soort remover dat wordt gebruikt — zuur, alkalisch of op basis van zout — en van de mate waarin hij agressief is. Het spectrum van de inwerking loopt sterk uiteen: van een minimale versterking, kenmerkend voor removers op basis van zout, tot de zeer agressieve werking van zure removers met een pH van 1–2 of alkalische removers met een pH van 13–14.

Deze gecombineerde schade aan de huid leidt tot gedeeltelijke vernietiging van het weefsel, waarbij pigmentdeeltjes samen met afgestorven (necrotisch) weefsel naar buiten worden gestoten. Ontsteking speelt in dit proces een cruciale rol, omdat ze cellen van het immuunsysteem naar het beschadigde gebied trekt, die tijdens de ontstekingsreactie helpen om verdere pigmentdeeltjes op te ruimen.

Hoe agressiever de inwerking op de huid, hoe sterker de ontsteking, en de tattoo of PMU wordt verwijderd door weefselschade en necrose. Specialisten beseffen echter vaak niet hoe gevaarlijk het is om chemische removers te gebruiken zonder goed te begrijpen hoe agressief ze zijn. Ze balanceren dan op een smalle grens tussen het verwijderen van pigment en het behoud van een gezonde huid, met mogelijk ernstige schade en littekens als gevolg.

Zelfs binnen één groep chemische removers, zoals de zure, zijn er grote verschillen in agressiviteit, samenstelling, zuurconcentratie en pH. Veel specialisten weten niet welke pH de remover heeft die ze gebruiken, en dat leidt tot fouten en ernstige complicaties. Met alkalische removers is het nog erger: ze zijn moeilijker te beheersen en kunnen een pH tot 13–14 hebben, vergelijkbaar met ontstopper. Alkalische removers kunnen weefsel vernietigen door colliquatienecrose (vervloeiingsnecrose), waardoor het lastig is om de diepte en intensiteit van hun werking te sturen.

Kortom: chemische removers zijn geen wondermiddelen; het zijn hulpmiddelen die het letsel van de huid versterken, in de hoop dat het pigment samen met het necrotische weefsel naar buiten komt en de huid via de ontstekingsreactie van het immuunsysteem schoon wordt. Ik roep alle PMU-specialisten op om uiterst voorzichtig met chemische removers om te gaan. Leer de mechanismen achter hun werking kennen, begrijp hoe agressief ze zijn, wat hun samenstelling, concentratie en pH is, en pas ze in de praktijk weloverwogen toe.

Over dit onderwerp is er nog een artikel: Permanente make-up verwijderen met remover: mythes en feiten